خانوم شری و آقای واین
اتفاقاتی که در زندگی مشترک خانوم شری و آقای واین رخ می دهد!
Donnerstag war Christi Himmelfahrt. Wir hatten vor an diesem Tag zur Kirche gehen.Klar habe ich mich sehr darauf gefreut.Ich war sogar früh ins Bett gegangen und geschlafen.Gegen 2 Uhr war ich mit einer Panikattacke aufstanden.Konnte nicht gut atmen, hatte schmerzen in Brust und konnte nicht wieder schlafen. Ich weiß nicht vor was hatte ich mich gefürchtet, aber es ging mir echt schlecht.Ich hatte an dieser Nacht eine Schlaftablette genommen und konnte nicht noch mal eine nehmen.Also war ich bis 7 Uhr wach. Dann wurde Herr Wein wach. Ich habe mich angezogen und auch geschminkt.Na ja, schwarze Linien auf Augen meine ich.Dann musste ich unbedingt mich hinlegen und etwas ausruhen. Ich hatte das Gefühl, dass ich bis Ewigkeit schlafen möchte. Plötzlich wurde mir so kalt, dass ich zitterte und eine zusätzliche dicke Decke brauchte.Herr Wein hatte gesagt, dass ich am besten schlafen sollte.Ich konnte auch nichts anderes tun, so war ich tief und fest geschlafen bis 11.30 und wir haben die Messe verpasst .Ich war den ganzen Tag traurig.Ich wollte mit ganzem Herzen bei der Messe sein.Wir mussten Dadii besuchen, waren bei ihm und wie immer haben dort gegessen, geduscht und waren auch etwas geschlafen. Ich war heute sehr depressiv und traurig.Mein Zahnschmelz ist teilweise weg, habe ich ständig schmerzen und hasste Kronen, und will überhaupt nicht welche von denen haben.Ich bin zu jung für so was.Ich habe lange meine Zähne im Schlaf aufeinander gepresst, weil ich stressig und nervös war und damals hatte ich noch keine Schiene bestellt, deshalb sind jetzt meine Zähne beschädigt.Und das macht mir unendlich traurig.Ich habe immer sehr gut auf meine Zähne aufgepasst, die waren immer mir wichtig und hatte auch immer viel Geld für sie ausgegeben.Und nun sind die kaputt und hässlich.Ich kann auch jetzt nicht ruhig schlafen, wenn Herr wein aufgeschlafen war, habe ich geweint.Ich kann keine Ruhe mehr finden, wozu lebe ich nur?Es ist besser, wenn ich sterbe.Ich kann nicht dieses dreckige leben weiter führen.Sie können sich nicht vorstellen, in welche Situation ich mich befinde.Habe immer und ständig Angst und Sorgen.Ich hatte niemals in meinem Leben mich so schlecht gefühlt, sogar bei der V...g. Ich will einen Rosenkranz beten und dann vielleicht schlafen. Mein Gott, mein Gott, warum hast du mich verlassen, bist fern meinen Schreien, den Worten meiner Klage? Mein Gott, ich rufe bei Tag, doch du gibst keine Antwort; ich rufe bei Nacht und finde doch keine Ruhe. Aber du bist heilig, du thronst über dem Lobpreis Israels. Dir haben unsre Väter vertraut, sie haben vertraut, und du hast sie gerettet. Zu dir riefen sie und wurden befreit, dir vertrauten sie und wurden nicht zuschanden. Ich aber bin ein Wurm und kein Mensch, der Leute Spott, vom Volk verachtet. Alle die mich sehen, verlachen mich, verziehen die Lippen, schütteln den Kopf: "Er wälze die Last auf den Herrn, der soll ihn befreien! Der reiße ihn heraus, wenn er an ihm Gefallen hat." Du bist es, der mich aus dem Schoß meiner Mutter zog, mich barg an der Brust der Mutter. Von Geburt an bin ich geworfen auf dich, vom Mutterleib an bist du mein Gott. Sei mir nicht fern, denn die Not ist nahe, und niemand ist da, der hilft. Viele Stiere umgeben mich, Büffel von Baschan umringen mich. Sie sperren gegen mich ihren Rachen auf, reißende, brüllende Löwen. Ich bin hingeschüttet wie Wasser, gelöst haben sich all meine Glieder. Mein Herz ist in meinem Leib wie Wachs zerflossen. Meine Kehle ist trocken wie eine Scherbe, die Zunge klebt mir am Gaumen, du legst mich in den Staub des Todes. Viele Hunde umlagern mich, eine Rotte von Bösen umkreist mich. Sie durchbohren mir Hände und Füße. Man kann all meine Knochen zählen; sie gaffen und weiden sich an mir. Sie verteilen unter sich meine Kleider und werfen das Los um mein Gewand. Du aber Herr, halte dich nicht fern! Du, meine Stärke, eil mir zu Hilfe! Entreiße mein Leben dem Schwert, mein einziges Gut aus der Gewalt der Hunde! Rette mich vor dem Rachen des Löwen, vor den Hörnern der Büffel rette mich Armen! Ich will deinen Namen meinen Brüdern verkünden, inmitten der Gemeinde dich preisen. Die ihr den Herrn fürchtet, preist ihn, ihr alle vom Stamm Jakobs, rühmt ihn; erschauert alle vor ihm, ihr Nachkommen Israels! Denn er hat nicht verachtet, nicht verabscheut das Elend des Armen. Er verbirgt sein Gesicht nicht vor ihm; er hat auf sein Schreien gehört. Deine Treue preise ich in großer Gemeinde; ich erfülle meine Gelübde vor denen, die Gott fürchten. Die Armen sollen essen und sich sättigen; den Herrn sollen preisen, die ihn suchen. Aufleben soll euer Herz für immer. Alle Enden der Erde sollen daran denken und werden umkehren zum Herrn: Vor ihm werfen sich alle Stämme der Völker nieder. Denn der Herr regiert als König; er herrscht über die Völker. Vor ihm allein sollen niederfallen die Mächtigen der Erde, vor ihm sich alle niederwerfen, die in der Erde ruhen. Davids 22. Psalm Achtung! Sonntag waren wir wie immer bei der Messe.Endlich hat unser Pfarrer die Messe geleitet und wir konnten die ganze Messe genießen.Dann sind wir zum Pfarrcafé gegangen, dort gesessen, Kaffee getrunken, Katharina, Martha und anderen Leuten getroffen. Sonntag war der Muttertag und alle Frauen und auch Männer haben Rosen in der Pfarre erhalten.Eigentlich sollten alle die Blumen ihrer Mutter geben, aber meine Mutter ist weit weg und die Mutter von Herrn Wein ist leidet gestorben, deshalb haben wir die Blumen zu Hause in eine Vase gesteckt! Wir hatten einen Termin mit dem Hauptmieter und ich war etwas nervös. Dadi konnte nicht bei uns sein, weil er musste, irgendwo gehen.Er hat Katharina gebeten, dass sie mit uns kommt. Sie war einverstanden aber hat gesagt vielleicht schickt ihren Mann, weil sie kochen musste.Wir hatten viel Zeit und sind spazieren gegangen um die Umgebung besser kennen und die Geschäfte entdecken! Um 13:30 waren wir bei der Haustür.Gerhard war gekommen dann der Hauptmieter.Wir haben noch mal über alles gesprochen und Gerhard hat auch viele Fragen gestellt.Wir haben so ausgemacht, dass er den Vertrag uns per Mail schickt und dann unterschreiben wir es gemeinsam. Gestren war ich bei der UPC Vertretung und müsste einpaar Dinge klären lassen.In unserer neuen Adresse ist kein Paket möglich, deshalb müssen wir unseren Vertrag kündigen und einen neuen schließen. Die Geschwindigkeit bleibt wie damals und übrigens bleibt der Preis unverändert. Heute war ich einkaufen, dann bin zu IKEA gefahren und einpaar Dinge gekauft.Einen Spiegel und zwei Decken.Der Spiegel ist so süß und hat mir sehr gefallen, war auch nämlich billig, also 13 Euro. Ich habe in dem Hof unsere jetzige Vermieterin getroffen, sie erzählte mir, dass ein man hatte, meine Anzeige in der WU gelesen und sie angerufen! Er will auch die Wohnung besichtigen. Ich freue mich für sie und hoffe, dass sie einen guten Mieter findet, aber ich weiß nicht, ob wir tatsächlich die neue Wohnung bekommen oder nicht. Ich hatte gestern noch mal meine Bewerbung für einpaar Professoren gesendet.Eine hat geantwortet und meinte, dass er nur Masterarbeiten betreut.Die anderen haben noch nicht geantwortet.Bin etwas besorgt, was wird passieren, wenn niemand zusagt?! Ich habe eine andere Wahl, aber das ist etwas schwer zu erreichen.Ich weiß, dass Gott mir hilft und es wird nur das Beste mir geschehen, aber bin auch ein Mensch mit Menschlicheerwartungen und will etwas leichter Leben. Wenn ich morgen rechtzeitig aufstehe, kann ich zur Uni Wien fahren und dort mich erkundigen, wie alles bei der Zulassung läuft. Ehrlich gesagt, ich fühle mich echt unstabil und habe riesen Angst. Alles ist noch unklar ... ich vertraue an Gott. Er weiß alles besser, aber bin schließlich ein Mensch. Es ist 1 Uhr 17.Ich sitze und schreibe, Herr Wein ist geschlafen.Heute war schön.Ich habe meinen Dad in dem Stadtpark getroffen. Wir haben miteinander gesprochen, sind spazieren gegangen und uns irgendwo in einem Eissalon gesessen und Eis bestellt.Das war zu groß und ich wollte nicht wieder zunehmen aber das sah sehr lecker aus und ich konnte nicht einfach darauf verzichten! Ich habe ihm erzählt, dass Herr Wein und ich einen Teppich nehmen wollen, und sind bereit auch dafür zu bezahlen. Dadi meinte aber, dass er den Teppich uns schenken wollte!Das ist ja toll.Wenn ich zum Dad fuhr und im Zug saß, habe ich meine Mail gecheckt.Ich hatte eine Mail von der Frau Dr. Die Wohnung ist genau, was ich immer mir vorgestellt hatte. Erstens sie liegt ganz neben der Pfarre und das war für mich aller Wichtigste. Zweitens sie hat ein Schlafzimmer und eine separate Küche. Bad und Wc sind getrennt und sie hat sogar eine kleine Terrasse.Das Bad hat auch eine Wanne, was mir auch ganz wichtig ist, weil ich habe meistens Rückenschmerzen und wurde mich riesig freuen, wenn ich mich im warmen Wasser hinlegen und ausruhen konnte. Vor einpaar Tage habe ich meine Notizen auf dem Blog gelesen und es wunderte mich, dass die Beschreibung meiner Traumwohnung genau zu dieser Wohnung passte! Deshalb ich fürchte mich nicht davor und vertraue an Gott. Ich und Dad sind wieder spazieren gegangen, danach einen Sitzplatz in einem netten Café gefunden und uns kalte Getränke bestellt.Er wollte ein Bier trinken und ich ein weiß spritz.Haben wir über alles diskutiert und auch viel gelacht, weil er immer mir witzige Dinge erzählte. Herr Wein wollte heute zu Hause bleiben und lernen.Er hat in etwa einem Monat eine sehr wichtige Prüfung. Normalerweiße besteht man diese Prüfung nicht beim ersten Mal, aber er will sein bestes geben und versuchen. Meine Freundin hat mich angerufen und erkundigt, dass sie die Prüfung mit 3 bestanden hat.Ich habe mich sehr für sie gefreut, sonst konnte sie Schwierigkeiten bekommen. Ich habe mich beim Dad verabschiedet und bin nach Hause gefahren.Dann habe ich mit meiner Mama gesprochen, Sport getrieben, eine leckere Konblauchsuppe gekocht. Ich habe auch viel fern gesehen, jetzt habe ich Kopfschmerzen und musste schlafen gehen.Gute Nacht und bis später. So einen schönen Abend kann man sich kaum vorstellen.Ich habe mich geduscht, sitze auf meinem Stuhl und trinke meinen Tee, gleichzeitig tippe ich auch Ich habe so lange bei ihr geblieben, da sie etwas brüchiger wird und ich habe es gerne getan.Sie ist ein sehr liebes Mädchen, das immer neue Dinge entdeckt.Wir sind lange nebeneinandergesessen und uns unterhalten.Sie hat mir Vieles erzählt und ich habe auch ihr einpaar Dinge erzählt, die mir wichtig waren.Wir haben auch zusammen Kaffe getrunken, über Studierende und unsere Pläne gesprochen.Was ich sehr Positive an sie finde ist, dass sie immer breit ist, andere Menschen neuer Dinge beizubringen Herr Wein ist bereit geschlafen und schnurrt gerade genau wie ein Stubentiger Jetzt sage ich Ciao und wünsche Allen eine wunderschöne erholsame Nacht und süße Träume Achtung! Der Text enthält viele Fehler! خیلی موجود خوشحالی هستم که اینهمه زود به زود می نویسم نه؟یک جورایی باعث تخلیه ام می شه اینجا نوشتن. امروز خیال داشتم برم بتونه بخرم برای پر کردن سوراخ های دیوار.مقداری قاب عکس به دیوار چسبوندیم ( با میخ!) و یک جایی رو هم خودم سوراخ کردم که الان پشت کمد دیواری پنهان شده.گفتم شاید بخوایم جدی جدی خونه رو تحویل بدیم و بعد خوب نیست که دیوارها سوراخ باشن.از طرف دیگه هم می خواستم یکمی برم ای ک آ بگردم برای خودم.این بود که تا کارم تموم شد و دخملی رو تحویل شگوره دادم رفتم یکمی خرید کردم و بعد سوار اوبان شدم. رفتم او بی.خوب من نمی دونستم اسم این چیزی که می خوام بخرم دقیقا چی هست و کجاست رفتم برای خودم توی اونهمه چیزهای ناشناخته گشت و گذار کردم و خیال داشتم در نهایت از یک فروشنده ای بپرسم که چشمم افتاد به تیوپ بتونه مورد نظر!روش نوشته بود برای پر کردن سوراخ های تا عمق ۵ سانتی متر.برش داشتم و برای محکم کاری یک دور هم از فروشنده پرسیدم.بعد رفتم برای خودم گشتم!کلی چیزهای هیجان انگیز دیدم مثلا درهای بغایت خوشگل و رنگ های مختلف و همینطور شابلون...در ضمن کلی متریال نقاشی و ویترای یافتم.اون تابستونی که با مامان خانوم اینجا بودیم و خونه رو گرفتیم بین وسائلی که من از ای ک آ سفارش داده بودم یک آینه قدی هم بود.اصلا سر جریان نصب همین آینه بود که دیوار سوراخ شد...نتونستم نصبش کنم به دیوار و به جاش چسبوندیمش به قسمت شیشه ای دری که راهرو رو به قسمت اصلی خونه وصل می کنه...با چسب آکواریوم و حالا مسلما باید درش بیاریم چون احتمال می دیم که صاحبخونه از بلایی که سر درش آوردیم خشنود نباشه بعد تا بحال هر کاری کردیم موفق نشدیم من رفتم یک کاردک نازک گرفتم که باهاش به قسمت اتصال چسب و آینه و شیشه دست پیدا کنیم و این اتصال رو یک جوری قطع کنیم.لطفا هر کسی راهکاری داره پیشنهاد بده. در نهایت رفتم حساب کردم و بعد رفتم ای ک آ همون بغل.خیال داشتم یکمی برای خودم بگردم و ببینم چه چیزهای جدیدی اومده و ...با ددی صحبت کرده بودم و می خواستم برم ببینمش اما دیدم دیر می رسم این بود که بهش اس ام اس دادم که فردا ببینیم همو. امروز لنزهای عزیزم رو در چشم داشتم و همه جا رو بسیار واضح و شفاف می دیدم رفتم برای خودم توی قسمتی که مبلمان هست گشتم.خوب..فکر می کنم همه اینجوری باشن اما این قضیه برای کسی که مقادیری طراح هست شدیدتره...من بین اونهمه چیزهای مختلف می گشتم و توی سرم غوغایی از ایده ها و چیدمان های مختلف خونه برپا بود!البته ای ک آ جنس مزخرف هم زیاد داره و آدم واقعا باید دقت کنه که چی داره می خره مثلا من الان اصلا از تختمون راضی نیستم و اگه یکمی اوضاع مالی ام بهتر بشه اولین چیزی که پرت می کنم بیرون همین تخت هست. سخت بود.با خودم فکر می کردم اگه مقداری پول داشتم باهاش چی ها می خریدم و چه جوری می چیدمشون.موضوع اینه که اکثر چیزهایی که دوستشون داشتم جز مبلمان با قیمت نرمال ای ک آ بودن ولی خوب من برای همونها هم تا اطلاع ثانوی نمی تونم پولی پرداخت کنم.بعد با خودم فکر کردم اگه مامان خانوم و ددی هر کدوم یک مبلغ کاملا معقولی تو مایه های ۵۰۰ یورو به ما کمک می کردن من می تونستم باهاش چی کارا کنم!البته اینها همه اش در حد فکر هست.مامان خانوم که مسلما ایندفعه بیاد مبلغی پول برای ما می آره مثل همیشه و ددی...نمی دونم چرا اما نمی تونم با ددی مثل یک بابا راحت باشم.مثلا الان ما داریم از نبود اون یکی لپ تاپمون دیوانه می شیم و ددی هم پیشنهاد کرده که لپ تاپش رو به ما قرض بده اما من قبول نکردم.نمی تونم ازش کمک قبول کنم خوب...اما از طرفی هم ددی برای عروسی امون به ما کادو نداده ...موضوع اینه که من و آقای واین به این نتیجه رسیدیم که یک فرش از فرش هایی که ددی برای فروش داره رو ازش بخریم.در واقع برای ما خیلی گرون هستن اما شاید به ددی بگم بهمون تخفیف بده و بعد یک قسط طولانی مدت ببندم!و من اصلا امیدی ندارم که ددی بگه اون فرش رو به ما کادو می ده!حتی خیلی هم امیدوار نیستم که قسط رو قبول کنه...من از دورانی که خیلی نی نی بودم دوست داشتم یک سری مبلمان خاص رو داشته باشم و لازم به توضیح هم نیست که از همین کاتالوگ های ای ک آ اکثر فاووریت هامو پیدا کرده بودم...خیلی چیزها عوض شده اما استایل یک سری از چیزها همونجوری مونده مثلا یک سری کمد های ملوسی هستن که درهاشون حالت پنجره داره و شیشه ای هست خوب من از بچگی این کمد ها رو می خواستم!قدیمی ترین کاتالوگی که دارم مال سال ۱۹۸۵ هست!نمی دونم چه جوری توضیح بدم...من این چیزها رو همیشه خیلی دوست داشتم ولی تو ایران که نبود و من یک جورایی با شرایط کنار اومده بودم و به جاشون یک سری مبلمان مدرن سفارش داده بودم برای اتاقم.ولی...اکنون پس از طی اونهمه سال که در انتظار چیزهای مشخصی بودم رسیدم بهشون و در دسترس هم هستن اما نمی تونم داشته باشمشون!بعد این موضوع فقط در مورد مبلمان نیست...کاش می شد آدم حافظه لعنتی اش رو پاک می کرد اونوقت همه چیز خیلی راحت تر انجام می شد. اونجا که بودم یک سری روبالشی و رولحافی پیدا کردم که قیمت خیلی خوبی داشتن اونها رو خریدم با یک رول چسب بسته بندی که لازم داشتیم.خیال دارم به جای لحاف دونفره برم دو تا یک نفره بخرم اینجوری خیلی بهتر و راحت تر می شه براشون روکش پیدا کرد چون تنوع یک نفره ها خیلی بیشتره و اکثرا هم می رن تو حراج.الان دیگه حالتون بهم خورد از بس من در مورد وسائل خونه نوشتم نه؟!خوب درکم کنین من خونه ام رو خیلی خوشگل درست کرده بودم و دوستش داشتم واقعا بعد هنوز یک سال نشده همه چیز نابود شد و من اومدم توی یک فسقل جا و بدون هیچی دارم زندگی می کنم و الان هم سنم در حدی هست که دوست دارم یک خونه زندگی معقول داشته باشم. برگشتم خونه و با آقای واین شام خوردیم.آقای واین قیمه درست کرده بود من نخوردم و غذای خودم رو خوردم.اینجوری بهتره وگرنه هیچوقت هیکلم درست نمی شه.امروز ظهر برای خودم غذای مورد علاقه ام رو شامل گوشت چرخ کرده و سوکینی و ذرت درست کرده بودم که برای شب هم مونده بود.ببینم بالاخره توی لباسهام جا می شم یا نه. الان دلم خواست یک داستان خنده دار و نمی دونم شاید هم ترسناک تعریف کنم و برم لالا.فردا باید با آقای واین بریم دانشگاهش و بعد سحر رو هم باید ببینم. فکر می کنم از ورودمون چند ماهی می گذشت و من می دیدم یکی از همکلاس هام دائم از کار کردنش تعریف می کنه و من تا اون موقع به لطف و میمنت نداشتن حق کار بدون قید و شرط(اینجا تو قانون دانشجو حق کار داره اما توی عمل معمولا خیلی به ندرت می شه کار قانونی گیر آورد)هیچ کاری نداشتم و همون دورانی هم بود که هر روز چندین میل برای کار می فرستادم(یک بار نشستم بشمرم چندتا ای میل من تو اون دوران برای کار فرستاده بودم که آخرش خسته شدم و ولش کردم!بی اغراق بالای ۵۰۰ ۶۰۰ تا بود) رفتم و ازش پرسیدم که چه جوری کار پیدا کرده و اون بهم آدرس یک سایت رو داد و گفت که اونجا آگهی داده.من هم رفتم سایت مربوطه رو که بسیار جای معقول و نرمالی هست پیدا کردم و آگهی هاشو خوندم.من می خواستم برای بیبی سیتری آگهی بدم و یک سری چیزها رو روتین مثل همه نوشتم و یک سری چیزها رو هم خودم اضافه کردم به قابلیت هام که مثلا من می تونم با بچه شما نقاشی بکشم کاردستی درست کنم و یا پیانو کار کنم.بعد یک عکس کاملا نرمال که توش فقط صورتم دیده می شد رو هم گذاشتم تو پروفایلم و آگهی رو پست کردم و منتظر موندم.قابل ذکره که همون موقع این همکلاسی ام کاری با حقوق ۱۲۰۰ یورو از همین سایت پیدا کرده بود!مسلما اولین ای میلی که برام اومد رو با هیجان باز کردم یک ابلهی نوشته بود که ژورنالیست هست و ازم درخواست کرده بود در مجالس شام و امثالهم همراهی اش کنم و تاکید کرده بود فقط همراهی هست کار مربوطه و نه چیز دیگه ای!این موضوع باعث شد من آگهی ام رو کنترل کنم ببینم جریان چیه.همه چیز نرمال بود آگهی من بین یک سری پیرزن بازنشسته که به عنوان نگهدار بچه کار می کردن و یک سری موجودات هم سن و سال خودم بود و هیچ چیز غیرعادی هم توش نبود.میل دوم دیگه آخرش بود یک دیوانه ای با عرض معذرت های فراوان از اینکه مزاحمم می شه و نگرانی از اینکه نکنه خاطرم رو آزرده می کنه ازم در خواست کرده بود یک تکه لباس زیر رو براش پست کنم و تاکید کرده بود که هیچ تماس حضوری ای با من نمی خواد داشته باشه و اصولا کاری به کارم نداره ولی در ازای یک تکه لباس استفاده شده ۵۰ یورو پرداخت می کنه که براش پست کنم!!!خوب من واقعا متعجب شده بودم ولی به این نتیجه رسیدم پیش خودم که لابد اینجا هم مثل ایران روانی و بیکار به اندازه کافی هست که می آن آگهی ها رو می خونن و چرت و پرت می نویسن.تابستون بود و اون همکلاسی ام رو هم نمی دیدم مسلما که ازش بپرسم این جریانات برای اون هم اتفاق افتاده یا نه .تا اینکه بالاخره یک ای میل منطقی از کسی به دستم رسید که ادعا می کرد در همین منطقه ما سکونت داره و می خواست منو ببینه تا در مورد بچه با هم صحبت کنیم.طرف مرد بود و با اسم مانی ای میل رو تموم می کرد.دو بار قرار گذاشتیم و هر بار طرف کنسل کرد و بعد یادم نیست که آیا من دیگه جوابش رو ندادم یا اینکه خودش دیگه میل نزد.گذشت و گذشت و من دیگه از این سایت ناامید شده بودم و هر بار هم جریان رو برای آقای واین تعریف می کردم و اون هم غرغر می کرد که اصلا کی به تو می گه بری کار کنی و ما پول داریم و حق نداری کار کنی و این حرفها!تا اینکه یک روز یک ای میل جدید برام اومد.این بار امضا داشت با اسم و فامیل .طرف از من می خواست بگم چقدر می خوام بگیرم.خوب من از اول توی سایت نوشته بودم ساعتی چقدر...بعد رفتم اسم و فامیل طرف رو سرچ کردم.آدم بسیار مطرح و می تونم بگم شناخته شده ای بود.توی دو سه تا شرکت مهم اسمش بود و حتی عکس هاشو با زنش و چندتا از سیاست مدارهای اینجا دیدم . صاحب یک شرکت بزرگ هم بود.ای میل هم ای میل خودش بود اون رو هم چک کردم.با هم قرار گذاشتیم.یک دفعه کنسل کرد.دفعه بعد من کنسل کردم.یک جورایی حس خوبی به ماجرا نداشتم اما دائم به خودم می گفتم که نباید الکی بترسم و این آدم با اینهمه شهرت نمی تونه کیس بدی باشه برای کار.دفعه آخر که قرار شد من ساعت ۳ برم دفترش و اونجا با خودش و خانمش صحبت کنیم.چیزی که برای من عجیب بود این بود که چرا این مرد دنبال بی بی سیتر هست در حالیکه همیشه خانمها هستن که این کارها رو راست و ریست می کنن.و اینکه چرا تو دفترش قرار گذاشت؟معمولا همیشه قرارها با حضور بچه است ولی خودم رو اینجوری توجیه کردم که لابد کارش زیاده و شاید اصلا بچه هم یک اتاق تو دفترشون داره وقتی که خودش و زنش هر دو توی دفتر کار می کنن.واقعیت اینه که می ترسیدم و نمی دونستم هم چرا و از این ترس خودم متنفر بودم و دقیقا چون این نوع ترس نقطه ضعفم محسوب می شد می خواستم باهاش مبارزه کنم و نذارم مغلوبم کنه.(می دونین چی می گم دیگه؟)جمعه بود و قرار بود بعدش هم ددی رو ببینم.آقای واین اونقدر دعوام کرده بود که بهش گفته بودم نمی رم اونجا.یک پیراهن مشکی ساده پوشیده بودم با یک ژاکت کوتاه.هوا خیلی گرم بود.دفترش لازم نیست توضیح بدم که توی بهترین منطقه تجاری شهر بود.رسیدم اونجا و توی خیابون مورد نظر بودم اما دفتر رو پیدا نمی کردم!من کلا آدمی هستم که آدرس گم کنم ولی نه اینکه تو خیابون باشم و پلاک رو نتونم پیدا کنم ولی اون روز انگار اصلا اون پلاک رو نمی دیدم و یک چیز لعنتی ای هم ته دلم می گفت نرو مگه نمی بینی آدرس پیدا نمی شه تو نباید بری!بعد برای اینکه به خودم ثابت کنم ترسو نیستم بیشتر تلاش می کردم!بالاخره پیدا شد رفتم کنار ساختمون وایسادم.یک ساختمون قدیمی ساز بود که نوسازی شده بود و بسیار تر و تمیز بود.زنگ رو زدم.جوابی نیومد.منتظر موندم...دوباره همون فکر اومد که پاشو برو.نمی بینی کسی نیست؟ولی دوباره زنگ زدم و دوباره تا یک مرد جواب داد و در رو برام باز کردو گفت بیاین طبقه۵ ام.بعد اون موقع من داشتم فکر می کردم یعنی منشی این آدم مرد هست؟!در رو باز کردم و وارد راهرو سنگی سرد و پر پیچ و خم شدم.از اون ساختمونهای عظیم قدیمی بود و سرما و سکوت عجیبی همه جا بود...طبقه اول رو رد کردم...من معمولا همیشه از پله استفاده می کنم...توی اون طبقه هیچ صدایی نبود و من حس کردم همه واحد ها خالی هستن..طبقه دوم هم...اینجا بود که حس وحشت مرگباری داشتم.زنگ زدم به شقایق!نمی دونم چرا ولی داشتم سکته می کردم و همچنان هم به راه خودم به سمت طبقه پنجم ادامه می دادم.با شقایق حرف زدم و گفتم می ترسم بهم گفت اگه حس خوبی ندارم برگردم اما من نمی تونستم خودم رو به ترسم تسلیم کنم.همچنان توی ساختمون نه صدایی بود و نه نشانه ای از موجود زنده ای.درسته که اینها مردمان کلا ساکتی هستن ولی جایی که آدم توش ساکن باشه بالاخره یک جوری مشخص هست.یادمه به شقایق گفتم می ترسم یارو بکشتم و خندیدم.داشتم می رسیدم از پایین پله ها دیدم که یک در بازه تا جلوی در داشتم با شقایق حرف می زدم و رسیدم.خودش وایساده بود جلوی در با شقایق خداحافظی کردم.داشتم با شقایق می خندیدم و هنوز هم یک لبخند خیلی بزرگ روی لبم بود و اصلا معلوم نبود چقدر ترسیدم.سلام کردیم و منو دعوت کرد به داخل یادمه که پای راستم رو گذاشتم تو.شاید ۵ ثانیه هم طول نکشید...همه چیز به نظرم اشتباه بود.دست راستش هنوز روی دستگیره بود...تا جایی که من می دیدم هیچ نوع مبلمانی وجود نداشت همه جا سفید بود...خودش در رو باز کرد و نه منشی...زنش نبود...صدای بچه نمی اومد...من مقابل اون مرد بلند قد بی مو که مستقیم توی چشمهام نگاه می کرد و لبخند می زد تنها ایستاده بودم!و تقریبا وارد اون آپارتمان شده بودم.نمی تونم توصیف کنم حالم رو و اینکه چقدر ترسیده بودم و...توی اون لحظه فقط به احساسم عمل کردم چون وقتی برای فکر نبود.پامو گذاشتم عقب خیلی سریع بهش گفتم یک لحظه منو ببخشین الان بر می گردم با آرامش برگشتم و از روی پله ها کسی رو که نمی دونم کی می تونست باشه صدا زدم!بهش گفتم بیا بالا و در همون حال سعی کردم سریع و تا جایی که می شد بدون سر و صدای زیاد از پله ها برم پایین.خوشبختانه کفشم تخت بود و اون موقع هنوز کمر درد هم نداشتم.من با اون فرد آلمانی و فارسی حرف می زدم !یک میکس که طرف نفهمه من دقیقا چی می گم و دی عین حال به اندازه کافی هم بفهمه که دارم می گم بیا بالا و خجالت نکش و ای بابا چرا نمی آی و بذار ببینم تو چی می گی اصلا!چرا پله های لعنتی تموم نمی شدن؟لازم نیست بگم که پله ها مارپیچی بودن و من حس می کردم تا آخر دنیا دارم دور خودم می چرخم و طرف هر آن می تونه خودش رو به من برسونه تو طبقه ۳ بودم که صداش رو شنیدم صدام کرد و بعد در با صدای بلندی بسته شد...دیگه حال خودم رو نمی فهمیدم با حداکثر زورم روی پله ها می دویدم و در عین حال حرف هم می زدم و شاید اواخر بیشتر فارسی!دیگه در ورودی رو جلوم می دیدم داشتم می دویدم طرف در که دیدم در باز شد و یک مرد با عجله هر چه تمامتر وارد شد عکس العمل غیرارادی من این بود که سرعتم رو کم کردم خیلی عادی مستقیم رفتم طرفش و با یک لبخند بزرگ بهش سلام کردم و دستگیره در رو گرفتم اونم جواب سلامم رو داد در رو باز کردم و خودم رو پرت کردم توی خیابون.فقط دویدم...نمی دونستم به کدوم جهت می رم رفتم طرف ایستگاه اوبان و نمی دونم چطور یک دفعه برگشتم عقب و دیدم همون مردی که موقع خروج من با عجله وارد آپارتمان شده بود داره از اون طرف خیابون با عجله می دوه سمت من.در جا وایسادم و سعی کردم کاملا نرمال باشم موبایلم رو درآوردم و باهاش شماره گرفتم در همون حال هم داشتم بهش نگاه می کردم اون هم همونطور که می دوید اومد و از کنارم رد شد و رفت تو اوبان...یعنی همین الان هم موقع تعریفش تنم می لرزه!البته من خودم رو اینجوری توجیه کردم که دچار توهم شده بودم و مراحلی مختلفی از جنون رو اون روز تجربه کرده بودم اما یک چیزهایی هست که هنوز برام حل نشده مثلا اینکه چرا این آدم منشی نداشت چرا اون روز خودش تنها بود چرا اصلا این آدم به این پولداری می خواست برای بچه اش یک بی بی سیتر اونم خارجی و از سایت بگیره و چطور بچه اش بی بی سیتر درست و حسابی نداشت و اینکه اسم این آدم مانفرد بود بعدا من حدس زدم همون مانی هم خودش بوده...چرا اون مردی که موقع خروج من وارد شد داشت دنبالم می دوید؟و از همه مهمتر چرا اونقدر حس بدی داشتم؟یعنی آخه اینهمه چیز تصادفا دست به دست هم دادن که اون روز منو الکی بترسونن؟اون روز یک بار باهام تماس گرفت و دیگه خوشبختانه خبری نشد ازش...نمی دونم این رفت جز فهرست مسائل حل نشده ذهنی ام. می رم لالا.فعلا بای. ....................................................................................................................................... الان آخه من باید به این کامنت چی بگم؟ کلا شری خیلی بدبینی بابا مردای اینجا اینقدر همه چیز رو به چشم خودشون دیدن که عزیزم تو اصلا به چشمشون نمییای دچار توهم شدی شری مردای اینجا از بچگی سکس داشتند حالا تو فکر میکنی مرده اینن که مجبوری با تو سکس کنن آخه مگه دیوانه هستن ؟؟ می دونین چیه من حوصله افاضات اینچنینی رو ندارم اصلا.برای همین کامنت ها رو می بندم.شما هم درست فهمیدی عزیزم من کلا همیشه تو این توهمم که همه مردها می خوان با هام سکس داشته باشن!و اصلا چیزی از فرهنگ اینجا هم حالیم نیست!و چقدر خوب که شما کلا تو زندگی ات ترس نداری!ولطفا من رو راحت بذارین تو هر استایلی که دوست دارم زندگی کنم و نیازی به گوهر فشانی های شما ندارم.در ضمن من هرچی نگاه می کنم می بینم حرفی از سکس نزدم تو نوشته هام و شما مثل اینکه دامنه تفکراتی ات از قسمت خاصی از بدنت فراتر نمی ره!و ظاهرا هم کاملا با مردهای اینجا!!!از بچگی اشون اشنایی داشتی.جهت اطلاعت بهتره که بدونی مشکلات جنسی همیشه از کمبود سکس نیست و در ضمن بیمارهای جنسی نمی رن بگردن یک موجود خوشگل و مانکن رو لزوما برای مقاصدشون پیدا کنن!یعنی واقعا همه اینها رو باید یکی برات توضیح می داد؟!متاسفم واقعا! دیروز با خانم دکتر کلاس داشتیم.من تا بحال موفق نشدم به این اقای واین بفهمونم وقتی آدم یک جایی قرار داره باید یک ده دقیقه ای زود برسه نه اینکه تازه یک ربع هم دیر برسه.اما برای آقای واین این موضوع تعریف نشده است.شاید هم باید مقداری بهش حق بدم تو ایران معمولا همیشه قرارها دیرتر از موعد مقرر انجام می شن ولی خوب...دیگه باید خودش رو با مقررات اینجا تطبیق بده دیگه. طبق برنامه ریزی آقای واین باید راس ساعت ۱۰ می رسیدیم.رفتیم وایسادیم تو ایستگاه اتوبوس و از اونجایی که این خط ما جدیدا کاملا از برنامه خارج شده و هر وقت که دلش بخواد می آد باز هم دو سری اتوبوس به موقع نیومدن.دلم می خواست خرخره آقای واین رو بجوم.کلا متنفرم از استرس داشتن و درواقع من اومدم اینجا با امکانات زیر صفر زندگی می کنم که اون رویه احمقانه استرس و سگ دوزدنهای الکی ای که تو ایران جریان داشت رو ادامه ندم و در یک همچین مواقعی واقعا خونم به جوش می آد.وقتی تو اوبان نشسته بودیم دائما حس می کردم که اون روز خانم دکتر نمی آد!بالاخره ۱۰ دقیقه دیر رسیدیم و رفتیم دیدیم در دفتر خانم دکتر هم بسته است بنابراین رفتیم نشستیم روی صندلی های ته راهرو...۵ دقیقه گذشت تو فکر این بودم که بهش یک اس ام اس بدم که صدای پاش رو شنیدیم. خسته و کوفته از راه رسید و بوسمون کرد و با هم رفتیم تو اتاقش.گفت که خیلی خسته بوده و برای همین دبر رسیده.بهش گفتم اگه خسته است ما دو باره می تونیم بریم که گفت نه و مشکلی نداره و دوست داره باهامون صحبت کنه.برامون از جلسه گمینده که با اعضای جدید شورا رفته بودن تعریف کرد و با خوشحالی گفت که اونجا در مورد ما صحبت کردن که توی چه فعالیت هایی ما رو شرکت بدن و این حرفها!و بسی خشنود بود که قبل از اینکه خودش چیزی در مورد ما بگه بقیه شروع کرده بودن و موضوع رو کشیده بودن وسط و می گفت اعضای گمینده از بودن شما بین خودشون خوشحالن و ...بعد از ما پرسید چه خبر که ما هم جریان خونه رو براش تعریف کردیم.بهش گفتم ما یک خونه جدید پیدا کردیم.پرسید کجا و تا من اسم خیابون رو گفتم خانم دکتر پرید هوا و از خوشحالی قرمز شد با فریاد گفت عالیه عالیه من براتون خوشحالم و من همینجوری داشتم با تعجب نگاش می کردم!خیلی جالبه که این آدم که همه اش چند ماهه ما رو می شناسه اینقدر براش مهمه که چه اتفاقی برای ما می افته...براش کلی حرف زدم و گفتم که مارتا کمکون کرده و همه باهامون بسیار مهربونن و کاتارینا هم پیشنهاد کرده تو اسباب کشی کمکمون کنه و ...بعد خانم دکتر مدتی در سکوت نشسته بود و فقط به ما نگاه می کرد و لابد داشت پیش خودش فکر می کرد که ما پس از این یک نفسی خواهیم کشید!بهم گفت اینجوری از دانشگاه خیلی دور می شین فقط!منم بهش گفتم که مهم نیست و ما می خواستیم خونه امون نزدیک فارره باشه.(و واقعا همین همینطور بود...) بعد براش گفتم که نگرانم که طرف ایا خودش صاحبخونه هست یا نه که خانم دکتر نشست و کل قوانین اجاره دادن خونه در اینجا رو برامون توضیح داد و در نهایت گفت که اینجا خیلی کم پیش می آد یک همچین مواردی و طرف باید خیلی دیگه مجرم باشه تا همچین کاری کنه.من بهش گفتم که سر اجاره کردن این خونه امون مامان خانوم زنگ زده به اداره مربوط به این ماجرا و اونها براش تو گروند بوخ نگاه کردن و مالک رو تائید کردن(اون موقع ما بسی استرس داشتیم چون باید خونه رو اجاره می کردیم و بر می گشتیم ایران و بعد کلی پول هم باید می دادیم و اگه مشکلی تو قضیه وجود می داشت علاوه بر اینکه پولمون برباد می رفت دیگه نمی تونستیم تا سال بعد که بیایم و یک خونه پیدا کنیم تقاضای اقامت بدیم.)خانم دکتر هم بهم گفت اگه بخوام می تونم برام تو گروند بوخ نگاه کنم و اینکه نمی دونه چه جوری اونها بهمون تلفنی جواب دادن(فکر کنم اون موفع خدا بهمون رحم کرد و طرف دلش برامون سوخته بود که از پشت تلفن کمکون کرد!)بعد بهم گفت می تونه از یکی از دوستای قاضی اش هم کمک بگیره برام و گفت فردا تماس می گیره با مارتا و ازش می پرسه و شماره اش اون موفع همراهش نبود که من گفتم اگه بخواد می تونم شماره رو بهش بدم.خانم دکتر هم استقبال کرد و گفت که بسیار کنجکاو هست زنگ زد به مارتا و اون جواب نداد و ما بالاخره کلاسمون رو شروع کردیم و بیشتر مطالب در مورد عروج مسیح بوده که بهش نزدیکیم و در مورد فینگستن و اینها.یک کتاب پر از عکس و نقشه هم برامون آورد و از روش کلی برامون توضیح داد و بعد هم کتاب رو داد که ببریم مطالعه کنیم!در مورد عروسی بهش گفتم و بهم گفت که با فارر صحبت کنم و یک قرار برای عقد بذاریم و بعدش هم اگه کمکی لازم داشتم به کاتارینا و همچنین خودش بگم.(به نظرم خیلی فکر خوبیه که از کاتارینا مشورت بخوام چون من اصلا نمی دونم باید چیکار کنم و چی بخرم و هزینه ها چقدر می شه و اینها)در آخر کلاس به خانم دکتر می گم هر وقتی خسته بودین به ما بگین ما اگه تو راه هم باشیم بر می گردیم و مهم نیست می گه نه من دلم براتون خیلی تنگ شده بود و دائم تقویمم رو ورق می زدم ببینم کی می بینم شماها رو!منم مثل احمق ها فقط نگاهش کردم !این موجود رو دوست دارم. خداحافظی کردیم و برگشتیم خونه.تمام مدت داشتم نقشه می کشیدم که بیام خونه و لالا کنم.توی راه دیدم که خانم دکتر زنگ زده و بعد برام پیام گذاشته که با مارتا حرف زده و طرف شناخته شده است و آشنای یکی از اعضای گمینده است و جای نگرانی نیست و در مورد هزینه برق و گاز هم پرسیده بود و می گفت می شه حدودا ۳۰ ۴۰ یورو و بسی خشنود بود!خوب...امیدوارم همه چی درست بشه.البته من تا قرارداد رو ننویسم و نرم نشینم توی این خونه خیالم راحت نمی شه !توی راه یک اس ام اس هم برای ددی زدم و برای عصر با هم قرار گذاشتیم و ددی می خواست ما رو به پیتزا دعوت کنه.رسیدیم خونه و من بی هوش شدم تا ساعتم زنگ زد و پا شدم لباس پوشیدم رفتم دنبال دخملی و بعد هم ددی رو ملاقات کردیم که خوشبختانه خیلی هاپو نبود و خوش گذشت تا حدود زیادی.رفتیم یک پیتزایی نزدیک روتن تورم و نشستیم بیرون و مقداری صحبت کردیم... امروز هم تا بحال بسیار کند و بی هیجان سپری شده.رفتم پیش ترزا و بعد اومدم خونه با مامان خانوم حرف زدم البته کوتاه بود چون بسیار کار داشت.الان هم می خوام برم دوش بگیرم و بعد از رفتن آقای واین با خیالی آسوده خونه رو مرتب کنم و سریالهای عزیزم رو ببینم.فکر نمی کنم حوصله بیرون رفتن رو داشته باشم...شاید مقداری قدم زدم ببینم چی می شه.آقای واین هم برای شام بهم وعده ماهی داده!از هم اکنون منتظرم!! ماهی های دستپخت آقای واین رو دوست دارم. فعلا بای. می خواستم برم پیاده روی اما رعد و برق شد و بارون بارید!نمی دونم الان پا شم و یک لباس گرمتر بپوشم و برم یا در همین حالت رخوت فرو برم... فردا با خانوم دکتر کلاس داریم و باید یکمی مطالعه کنم.فکر می کنم دیگه جلسه آخر باشه...اصلا دوست ندارم اینطوری باشه اما این روز بالاخره می رسه و کاریش هم نمی شه کرد.البته اگه خونه جدید رو بگیریم چند روز در هفته می تونیم خانوم دکتر رو ببینیم و خودش عالیه... امروز مراسم چندان جالب نبود و می تونم بگم افتضاح بود!فارر ما و فارر لهستانی هیچکدوم نبودند و یک فارر چشم بادامی که نمی دونم دقیقا کجایی هست مراسم رو اجرا کرد همراه با دیاکون آلمانی امون که اونم در استرس بود و آخر مراسم گفت که امروز بعد از ظهر مراسم تقدیس دیاکون ها رو دارن.امروز نمایش عروسکی اجرا می شد توی فاررزال و تعداد غیرقابل شمارشی بچه توی فارره ولو بودن و تقریبا می شه گقت از شدت سر و صدا هیچکس چیزی متوجه نشد... بعد از مراسم توی راه فارر کافه همسر والتر اومد پیشمون و برامون گفت که والتر و خانوم دکتر همراه با فارر ها توی یک جلسه در یک صومعه ای هستن!مارتا و یوزف رو هم دیدیم.اقای واین می خواست فرار کنه از فاررکافه اما من مجبورش کردم که بریم چون کار داشتم و می خواستم با مارتا صحبت کنم و در ضمن کاتارینا رو هم دیده بودم و با اون هم می خواستم حرف بزنم.توی فارر کافه کلی شیرینی ها و خوردنی های درست و حسابی به راه بود که بعدا ما فهمیدیم ظاهرا یک عروسی ای برپا بوده و اینها از همون جشن باقی مونده بوده برای اعضای گمینده. وقتی ما رسیدیم تقریبا همه جاها پر شده بود و من و آقای واین مردد بودیم که چه کنیم من می خواستم سریع با مارتا صحبت کنم و بریم که اومدن برامون صندلی آوردن و فنجان کافه برامون گذاشتن و دیگه نمی شد زود رفت.امروز هم صندلی ها رو چیده بودن بیرون و ما زیر آفتاب نشستیم قسمت بدش این بود که من نه ضد افتاب زده بودم و نه عینک افتابی همراهم بود.(البته آفتاب اینجا چندان شدید نیست) آقای واین رفت داخل و پس از مدت طولانی که نیومد رفتم سراغش دیدم داره با همسر پاته بابام (اورسلا)حرف می زنه و داشت تعریف می کرد که یک خونه پیدا کردیم و ...اورسلا در جا گفت اگه به مبلمان احتیاج دارین ما یک قفسه خوشگل داریم و می تونیم بهتون بدیم!و من بسی خشنود شدم و استقبال کردم.چون ما دقیقا مشکل مبلمان هم خواهیم داشت در خونه جدید... بالاخره نشستیم سر جاهامون و یوزف و مارتا اومدن سراغمون مقداری باهاشون حرف زدیم.مارتا معتقد بود که باید با صاحبخونه چونه بزنم که اجاره رو کم کنه...منم بهش گفتم بذار این موجود اصلا خبری از خودش بده بعدا باهاش چونه هم خواهم زد!یوزف هم می گفت که من زیادی استرس دارم و نباید نگران باشم و تازه یک هفته گذشته و مسلما طرف از خودش خبر می ده و ...(اصولا این مردها جنس خونسرد و بی خیال خودشون رو خوب می شناسن!لابد طرف می خواد شب اسباب کشی ما باهامون قرداد ببنده!!!) در اون بین کاتارینا هم اومد نشست رو بروی من و بعد از اینکه حرفهام با مارتا و یوزف تمام شد نوبت به خوردن مخ کاتارینا رسید!آقای واین هم که کلا پا شد رفت نشست پیش یوزف و دوتایی شروع کردن به حرف زدن.منم دوباره برای کاتارینا جریان خونه رو تعریف کردم و در کمال ناباوری کاتارینا بهم گفت اگه برای اسباب کشی کمک لازم داشتم بهش بگم و اونا می تونن با ماشینشون بهمون کمک کنن...واقعیتش اینه که از این موضوع مقداری غمگین بودم که هیچکس رو اینجا نداریم که بتونیم ازش بخوایم یک بار با ماشینش مقداری از وسائلمون رو حمل کنه...خوب مسلما برای یک سری چیزها مثل تخت و دراور و قفسه های کتاب و میزها ما یک ماشین بزرگ می گرفتیم اما مسلما نمی شد همه چیز رو توش جا بدیم و لازم بود که یکسری از چیزها رو خودمون ببریم برای همین بسیار خشنود شدم و از کاتارینا تشکر کردم.حالا من جوری برنامه ریزی می کنم که یک بار بیشتر لازم نباشه با ماشین اونها وسائل ببریم با اینکه خودش گفت دو ۳ بار یا هر چند بار که لازم بشه اما من دوست ندارم زیاد این آدما رو اذیت کنم و براشون زحمت درست کنم. بعد هم بحث کشیده شد به بچه و حاملگی و اینها آخه کاتارینا ماما هست (کلا من بسیار خوشحالم که مادر تعمیدی ام ماما هست!بعدا که بخوام نی نی دار بشم کمک روحی بسیار بزرگی برام هست و خوب...پشت همه کارهای خانوم دکتر یک برنامه ریزی و آینده نگری بسیار با ظرافت وجود داره...)بعد کنار کاتارینا یک آقایی نشسته بود و ما با آرامش تمام داشتیم تمام مراحل رو با جزئیات با هم دوره می کردیم و اون از بچه دار شدن خودش می گفت و من از اون دفعه که تیرم به سنگ خورده بود و کلا قیافه آقاهه طفلک دیدنی بود!!!در ضمن کاتارینا بهم گفت که صحبت کردن آقای واین خیلی بهتر شده و من بسی خشنود شدم.کلا هر چقدر من زبانم فسیل شده اما آقای واین پیشرفت کرده و خوب...اینجوری برای من خیلی بهتره چون دیگه همه کارها و مسئولیت ها بر دوش من نیست و اقای واین هم می تونه از پس بعضی چیزها بر بیاد...کلا من دوست دارم همه کارها رو آقای واین انجام بده و من سه تا دونه بچه کله سیاه رو بزرگ کنم و ناخن هامو مانیکور کنم و برم خرید!ولی در شرایط کنونی مجبورم شلوار به پا کنم و برای زندگی مبارزه کنم<باشد که آقای واین نهایتا امور سخت و خشن رو به تنهایی بر عهده گرفته و من رو از این فشار خرد کننده رهایی بخشد،آمن!> ددی جان چند روز آینده از مسافرت می آد و من امیدوارم با من طفلکی هاپو نباشه!کلا مامان خانوم و ددی حتی نمی تونن همدیگر رو در حد دو تا ملاقات تحمل کنن و خوب...این به من اصلا مربوط نیست ولی از اونجایی که ددی جان همیشه من رو هم در مسائل خودش با مامان خانوم وارد می کنه امیدوارم ایندفعه به خیر بگذره و این رابطه پدر دختری تازه سرگرفته امون رو بر باد فنا نده... آخرهای فاررکافه یکی از آقایان گمینده که معمولا سرپرستی گروه موزیک رو برعهده داره داشت به همه خانم های حاضر گل رزهای درست و حسابی تزئین شده می داد.همه اشون سفید بودن و خوب...من اصلا هیچ انتظاری نداشتم که به من هم بده چون اکثر خانم های گمینده مسن هستن و شاید من توی ازدواج کرده ها از همه جوونتر باشم حتی!ظاهرا اینها هم گلهای عروسی بودن که به مهمانها می دادن...وقتی که داشتیم خداحافظی می کردیم یک شاخه گل صورتی رو داد به من!بله...بسی رنگش با موهام و رژلبم هماهنگ شده بود...لازم به ذکر نیست که این آیتم ها امروز منو به فکر عروسی خودمون انداخت...یعنی باید ما هم یک مراسم کوچیک بگیریم و بعدش حد اقل حدود ۳۰۰ ۴۰۰ یورو هزینه کنیم؟فکر بدی نیست...آخه پول زیاد نداریم ولیییی یک جورهایی نباید آیا از این مردمی که اینقدر باهامون مهربونن تشکر کنیم؟حالا مدتی وقت دارم تا به این مسائل فکر کنم... استادی که براش ای میل زدم تا به اکنون هیچ نشانه حیاتی ای از خودش بروز نداده...اگه تا چند روز دیگه ازش خبری نشد برای دو ۳ تا استاد دیگه هم میل می زنم و بعد می تونم با خیال راحت برم بشینم پیش فارر و غرغر کنم که اینها به من جواب ندادن یا جواب منفی دادن و ...و اونوقت می تونم ازش بخوام که با رکتور صحبت کنه...هوووم ببینم چی می شه تا اونوقت. من می رم مقداری مطالعه کنم و بعد هم می خوام با مامان خانوم صحبت کنم. دوش گرفتم و با موهای خیس نشستم پشت میز همیشگی.تاپ و شلواز طوسی ام رو پوشیدم که یک زمانی لباس خواب روزهای سردم بود توی ایران.چای درست کردم به درخواست آقای واین و دارم یک لیوان شیر می نوشم... این روزها خیلی رویابافی می کنم نمی دونم آیا در واقعیت رو به جلو هستم یا نه.همه چیز خیلی راکد شده و تقریبا هیچ کاری پیش نمی ره اما توی رویاهای من اتفاقات خوب و فوق العاده یکی پس از دیگری واقع می شن!این روزها حال روحی ام مقداری بهتر شده.همین رویا بافی خودش نشانه خوبیه.دلیلش هم فکر می کنم این باشه که بالاخره به حرف مامان خانوم گوش کردم تسلیم شدم و مثل بچه خوب قرص های ضد افسردگی و اضطراب رو می خورم.راه دیگه ای نبود.اگه نمی خوردم بیشتر از عوارض جانبی این قرص ها بدنم فرسوده می شد. امروز با آقای واین رفتیم خرید و با اینکه یک خرید ساده بود بسی خوش گذشت.هوا خیلی خوب بود و من یک پیراهن نازک پوشیده بودم و بسی خشنود بودم.مدتها بود که بدون جوراب شلواری لباس کوتاه نمی پوشیدم.پوست من بسیار حساس هست و از وقتی اینجا هستیم هم بدتر شده و من حوصله دکتر رفتن رو نداشتم برای همین همه چیز رو زیر جوراب شلواری پنهان می کردم اما الان مدتیه که این کار رو نمی کنم و نتیجه اش این بوده که پوستم بسیار بهتر شده... امروز عصر هم رفتم برای خودم راه رفتم و در راه برپشت روی پله ها صاحب خونه فعلی ام رو دیدم.چند روز پیش بهش اطلاع داده بودیم که شاید از اینجا بریم.طفلک کلی غمگین شد و می گفت تا بحال افرادی مثل شما ها توی این بلوک به عنوان مستاجر ندیدم و دائم از بی سر و صدا بودن و خوب بودن ما تعریف می کرد!منم بهش گفته بودم که ما بعضی وقتا سر و صدا هم داشتیم!موضوع اینه که من وقتی عصبانی بشم مقداری غیرقابل کنترل می شم و اون موقع هیچ چیزی برام مهم نیست و ...البته خیلی کم پیش می آد همچین حالاتی در من ولی دقیقا به همین خاطر هم شدت عصبانیت و انفجارم خیلی زیاده و اینجا هم دو ۳ باری با آقای واین اساسا دعوا کردم و جیغ جیغ به راه افتاد.البته صاحب خونه معتقد بود زندگی همینه و آدم نباید از زندگی و دعوا کردن ترس داشته باشه!خلاصه اینکه امروز هم باهاش کلی حرف زدم ... داشتم می نوشتم که یکی از دوستان اس ام اس زد که شبکه 3a داره یک فیلم از جنبش سبز نشون می ده و من و آقای واین نگاه کردیم و الان نمی تونم توصیف کنم که چقدر غمگینم...همه اون روزهای مزخرف دوباره اومد جلوی چشمم... وضع ما اینجا هر چی بشه و آینده برامون هر جوری پیش بره خدا رو شکر می کنم که از اون جهنم لعنتی نجاتم داد.خدایا شکرت که دیگه مجبور نیستم توی اون محیط زندگی کنم ...و ریخت نحس موجودات متعفن رو حتی توی نقاشی های کوچه و خیابون تحمل کنم.خدایا شکرت که دیگه توی اون محیط سیاه و خشن نیستم و به اسم دینشون آزار نمی بینم... دیروز بسیار عجیب و غریب بود.از صبح همه چیز در هم بود. مثلا صاحبخونه آینده قرار بود دیروز برگرده از مسافرت من باهاش تماس گرفتم هنوز در آلمان بسر می برد و من دچار استرس شدم که نکنه نمی خواد خونه اش رو به ما اجاره بده کلا!بعد باید می رفتم دنبال دخملی که با یک خط اتوبوس می رسم دم مهدکودک و همیشه هم زود می رسم و یک ۱۰ دقیقه ای برای خودم می چرخم تا موقع مقرر برم و برش دارم.دیروز حتی برنامه اتوبوس هم بهم ریخته بود دو سری اتوبوس نیومد و بعد هم مسافرها رو دو تا ایستگاه مونه به مقصد پیاده کرد و من یک ربع دیر رسیدم!از اونجایی هم که بعدش می خواستیم با آقای واین بریم مهمونی کفش پاشنه دار بسیار ناراحتی پوشیده بودم چون هنوز کفش مشکی راحت پیدا نکردم.رسیدیم خونه و همه چیز اوکی بود تا شقایق رسید و ایندفعه در باز نمی شد! یکمی صحبت کردیم و بعد من رفتم تا آقای واین رو در کارلز پلاتز ملاقات کنم.من به میزبان گفته بودم ۷ و نیم می رسیم ولی ساعت ۶ و نیم بود و ما دم خونه اشون بودیم!می خواستم براشون گل بگیریم دو تا فروشگاه رفتیم که هر دوشون گل های مورد نظر ما رو تا دسته آخر فروخته بودن و آخرش یک جعبه رافائلو گرفتیم و من تماس گرفتم و گفتم زودتر می رسیم.وقتی رسیدیم برادر بزرگ میزبان و یکی از دوستای شاعرشون اونجا بودن و من یکمی خیالم راحت شد.اینها همونهایی هستن که یکی از برادرهاشون همکلاسی اقای بابا بود و چند وقت پیش فوت کرد.یکمی نشستیم و بعد این برادربزرگتر که مقداری دمنس داره دائما سر به سر ما می میذاشت.من خیلی دوستش دارم این موجود رو...با اینکه همه بهش می خندن و حتی خانوم میزبان چند بار از ما معذرتخواهی کرد ولی من خیلی باهاش کیف کردم.مرد بامزه ای بود و خوب به نظر من هوش و حواسش دیشب از همیشه بیشتر سر جاش بود.بعد کم کم جمع هنرمندان گسترش پیدا کرد و تعدادی از جوانان قدیم که در تبعید خودخواسته به سر می برن وارد شدن.نشستن و بساط نوش رو به راه انداختن... دیشب بدجوری به یاد اقای بابا بودم.اخه اکثر افراد حاضر یک جورایی همشهری آقای بابا می شدن و بعد شمالی حرف می زدن و عالی بود فضا و بسیار نوستالژیک.سپس تعدادی از مثلا هنرمندان نسل جدید هم وارد شدن...من متاسفانه اصلا ازشون خوشم نیومد و برام عجیب بود که این خانواده باکلاس چه جوری با همچین آدمهایی دوستی می کنن جدیدا!بعد به آقای واین گفتم فکر کن دفعه دیگه در باز بشه و دوست عزیزمون وارد بشه.(یک شخصی هست که من جدا آرزو می کنم هیچوقت نبینمش دور و بر خودم و جز همین مثلا هنرمندان نسل جدید به حساب می آد و در همین کشور هم بسر می بره ولی خوشبختانه در یک شهر دیگه)آقای واین هم با خونسردی در حالیکه ودکاشون رو مزه مزه می کردن فرمودن:من اون ح ر ا م ز ا د ه رو ببینم در حد مرگ می زنم! و من به این نتیجه رسیدم که موضع آقای واین در این مورد همچنان بی تغییر باقی مونده.مدتها قبل از اینکه بیایم اینجا من برای اینکه جلوی اتفاقات احمقانه احتمالی رو بگیرم سعی کرده بودم که با دلیل و منطق اقای واین رو توجیه کنم که حرکات وحشیانه و بی کلاس در خور شخصیت ماها نیست و اینجور مسائل.قبل از تعمید هم یک سری سخنرانی هایی بابت بخشش افرادی که به ما بدی کردن و رهایی و فراموشی و این چیزها داشتم که به نظر نتیجه بخش می اومد ولی مثل اینکه تغییر زیادی حاصل نشده.(در هرصورت می تونم امیدوار باشم که هیچوقت با هم روبرو نشن) یک موجود اتریشی کلکسیونر هم وارد شد و بعد همگی شام خوردیم...مقداری شعر خونده شد و یکسری موزیک نواخته شد و همینطور آواز خونده شد.ولی خوب مقداری هم ایرانی بازی مثل همیشه به راه بود دیگه مثلا یکی داشت آواز می خوند اون یکی وسطش شعر خودشو دکلمه می کرد و یکی از اونطرف هوار می زد که آقای فلانی ترو خدا یک صحنه از کارهاتو برامون اجرا کن و کلا هنگامه ای برپا بود!بعد همه هم در حد نهایت مشروب خورده بودن و تا ساعت ۱۱ و ربع که من و آقای واین خداحافظی کردیم داشتن با صدایی بس بلند آواز می خوندن.ما که در رو باز کردیم دیدیم سرایدار وایساده جلوی در و می گه لطفا تا ۵ دقیقه دیگه سر و صدا رو تموم کنین وگرنه مجبور با پلیس تماس بگیرم!خوش گذشت اما ...مقداری هم دردناک بود تحمل اون جمع...افرادی که موقع وارد شدن با عناوین پر طمطراق معرفی شدن و سرشون رو بالا گرفته بودن اما در پایان یک سری پیرمرد مست دلتنگ و غمگین بودن. دیشب دیر خوابیدم و مدت زیادی از لالا کردنم نگذشته بود که با یک ترس زیادی از خواب پریدم.یک طرف سرم درد می کرد و حتی نفسم هم بالا نمی اومد بعد موضوع احمقانه ای که در بعضی خوابهای من هست اینه که می دونم دارم خواب می بینم و در همون حال هم می تونم خوابم رو کنترل کنم!یعنی انگار که توی یک بازی کامپیوتری یا چیزی شبیه اون هستم و هر لحظه تصمیم می گیرم که چه اتفاقی بیفته مثلا صحنه هایی که باید ببینم رو انتخاب می کنم و دیشب وحشتناکترین چیزهای ممکن رو دیدم و بعد تصمیم گرفتم خودم رو از خواب بیدار کنم!(الان همه مطمئن شدین که من کاملا دیوانه هستم دیگه!)خیلی بد بود و همه اش به خودم می گفتم دفعه دیگه نباید اینقدر خودم رو بترسونم!بعد اون تصاویر اونقدر واضح جلوی چشمم بودن که نمی دونستم باید چی کار کنم در کمال ناباوری آقای واین بیدار شد و گفت بیا بغلم!به این صورت من جرات کردم دو باره لالا کنم.لازم به توضیح نیست که الان حتی یک دونه از اون صحنه ها هم یادم نمونده و...این اتفاقات شبانه لعنتی انرژی خیلی زیادی از من می گیره و من حتی نمی دونم اسم این بیماری چی هست که برم دکتر و خودم رو معالجه کنم!بعد چیز احمقانه دیگه ای که توی این خوابهای من هست اینه که مثلا می تونم دستم رو حرکت بدم و چیزهایی مشابه!اگه یکوقت شنیدین یک دختری توی خواب همسرش رو به قطعات مساوی تقسیم کرد و بعد خودش رو از پنجره پرت کرد پایین بدونین که من بودم! امروز بالاخره نامه در خواست پذیرش رو برای یکی از استادها فرستادم و نمی دونم چه جوابی بگیرم.فعلا باید منتظر بمونم. همه چیز توی خونه درهم شده و من امیدوارم بتونم اون خونه رو اجاره کنم...نمی دونم... امیدوارم طرف زودتر تماس بگیره و برم باهاش قراداد بنویسم. می خواستم برم مگیسترات و یک سری سوال بپرسم اما منصرف شدم.زیاد از این موجودات خوشم نمی آد و اگه لازم بشه ترجیح می دم برم پیش یک مشاور حقوقی. حق با مامان خانوم بود موهام بعد از چند بار شستشو دو سه درجه روشنتر شدن. گلاسی باکسم رو دیروز اقای واین رفت پست و برام گرفت.چون روز قبلش اومده بودن و ما نبودیم...دیشب که رسیدیم خونه حمله ور شدم طرفش و بسی خشنود شدم ۳ تا محصول در ابعاد اورجینال داره و این سری حدود ۵۵ یورو ارزش گلاسی باکس عزیزم بود. فردا روز خوبیه...دقیقا هیچ کاری برای انجام دادن ندارم! می رم مسواک و بعد لالا...خدا کنه امشب بتونم راحت بخوابم. -نشستم پشت میز همیشگی که سمت راستش یک سری قفسه و کارتن تا سقف چیده شده.خوب شد که اینجا از زمین لرزه و اینها خبری نیست وگرنه هیچوقت نمی شد یه خونه رو اینطوری چید...سمت چپم هم میز توالت فسقلی ام هست.البته روی این میز به جز لپ تاپ یک کتری برقی برای درست کردن آب جوش و مقدار زیادی کاغذ های مختلف و کتاب و لوازم آرایش و خوراکی در هم شده... داشتم فیس بوکم رو نگاه میکردم.خیلی از دوستای دانشگاهم رو از همون سال فارغ التحصیلی دیگه ندیدم...هر چقدر از زندگی تو اون محیط بدم می اومد ولی دوره لیسانس واقعا بهترین دوره زندگی ام بوده تا حالا...خیلی خوش و سر زنده و رها بودم.خوب توی سن و سال خوبی هم بودم...یک دوست پسر وفادار جنتلمن هم داشتم که هر روز با هم در گردش و تفریح بودیم و همه روزها برام خاص و قشنگ بود.البته من الان خیلی خوشحالم که باهاش ازدواج نکردم اما خوب برای اون تایم خیلی خوب و مناسب بود وجودش...درسهایی که می خوندیم رو هم خیلی دوست داشتم.درسته که رشته رویایی من نبود اما لذت می بردم از همه چیز...از نمونه گیری در آبهای شیرین تا درختکاری و پاکسازی کوهستان...از قالب گیری پای گرگ مرده! از تاکسیدرمی و از همه چی. توی دانشگاه دوست خیلی صمیمی نداشتم به جز یکی از بچه ها که توی دبیرستان همکلاسی بودیم و توی دانشگاه ما دانشجوی مهمان بود...الان هر کدوممون یک گوشه دنیا هستیم...فکر نمی کنم هیچوقت بشه دور هم جمع بشیم...مقدار زیادی نوستالژیک شدم...در ضمن اون دوستم هم اولین دوست پسرم بود!منم اولین دوست دخترش بودم...اولین بودن همیشه خیلی جالبه...آدم فکر می کنه همه چی خیلی مقدسه و سعی می کنه تا جایی که می شه رابطه رو حفظ کنه.نمی دونم...در هر صورت اون موقع من آقای واین رو ۳بار دیده بودم کلا.دوست پسر یکی از بچه های دانشگاه بود که من خیلی ازش خوشم نمی اومد!و بالطبع از آقای واین هم خوشم نیومد چون همیشه هم اخماش تو هم بود و محل این دوستم نمی ذاشت در حالیکه دوست پسر من وقتی داشتیم از جایی رد می شدیم دائما عقب وایمیستاد تا من اول رد شم و تمامی درها رو برام باز می کرد و چه می دونم خیلی مراقبم بود و بهم توجه می کرد اما آقای واین توی این مایه ها نبود و به نظر من این دوستم خل و چل بود که با همچین پسری می چرخید!دفعه اول توی کلک چال دیدیم همو..دفعه دوم هم همونجا اما اینبار با بهرنگ رفته بودم که یکی از پسرهای فامیل بود...و ایندفعه این دوستم هم برای آقای واین قیافه گرفته بود ما نشسته بودیم یک چیزی بخوریم و مامان بهرنگ بهمون کتلت داده بود.من کلا این بچه رو خیلی دوست داشتم البته به عنوان پسر فامیل چون به نظرم طفلکی بود مقداری.از نظر خیلی از دوستام بهرنگ بچه خوش قیافه ای بود اما من از پسر چشم رنگی و روشن و اینا اصلا خوشم نمی اومده هیچوقت...خلاصه اینکه یک ساندویچ درست و حسابی درست کردم برای بهرنگ و دادم بهش اونهم مثل پسر بچه ها اولین گاز گنده رو با ذوق و شوق زد .آقای واین هم نشسته بود یک گوشه روی تخت ما و دوست دخترش هم کمی دورتر وایساده بود پشتش و داشت با دوستاش حرف می زد و می خندید.آقای واین اعلام کرد که کاش یکی هم برای اون ساندویچ درست می کرد!اصولا من تعارف و اینا بلد نیستم و مسلما به آقای واین هم هیچ تعارفی نکرده بودم برای همین احساس عذاب وجدان بهم غلبه کرد و یک ساندویج هم برای اون درست کردم و دادم بهش.در همون حین چشمم افتاد به این دوستم که یک چشم غره اساسی رفت بهم!بعد من اونقدر ساده دل و از خیلی مسائل دور بودم که نفهمیدم این چشه!و برام عحیب بود که چرا به جای تشکر بهم چشم غره می ره.از نظر من موضوع خیلی روشن بود من به دوست پسرش خوبی کرده بودم و براش ساندویچ درست کرده بودم و اون قاعدتا باید ازم تشکر می کرد!در هر صورت اون روز تموم شد و من دیگه آقای واین رو ندیدم و با اون دوستم هم هیچ جا نرفتم دیگه.کلا سیستم زندگی و شیوه تفکر و رفتارش با من جور نبود و باهاش احساس راحتی نمی کردم اصلا.مدتی بعد گفت که دارن با آقای واین ازدواج می کنن!جالبه که من اون موقع حتی اصلا از قیافه آقای واین هم خوشم نمی اومد و دائما توی دلم می گفتم چه جوری با همچین آدمی می خواد زندگی کنه این؟!البته خودش بسیار خوشحال بود اون روزها.از شادی صورتش می درخشید ولی توی همون حال هم دست از آزار و اذیت بر نمی داشت.دائما به من می گفت تو چرا با دوستت ازدواج نمی کنی؟!البته الان من اگه بخوام این موضوع رو کامل تعریف کنم خودش یک کتاب می شه!و الان حسش نیست اصلا متاسفانه.از کجا به کجا رسیدم!اینها همه اش نتیجه مریضیه فکر می کنم کلا قاطی کردم...امروز تعطیل بود و می خواستیم با شقایق و دخملی بریم پراتر اما من ازیکشنبه فشار خونم رفته بالا و فقط با دوز زیادی از قرص کنترل می شه و واقعا می ترسیدم امروز دوباره برم بیرون و زیر آفتاب...این شد که اینجا نشستم و مثل زنهای مسن یاد گذشته ها افتادم. دیروز صبح رفتیم برای تصفیه حساب و انتظار داشتم رئیسمون عذرمون رو بخواد و بگه دیگه برای شما کار نداریم ولی در کمال ناباروی کلی هم باهامون مهربونتر شده بود و کاملا مشخص بود که دلش برامون اساسا سوخته!آخه این موجود فکر می کرد الان که من با ددی جان در ارتباطم کلا مشکلات زندگی ام حل شده و نه مشکل مالی دارم و نه اقامتی!ولی دوباره گفت که برای کار سری بعد خبرمون می کنه.بعد ما شاید خونه رو عوض کردیم.اون خونه رو یکشنیه دیده بودیم و بدک نبود شرایطش...در واقع خوب بود ولی نمی دونم حالا...تا قرارداد رو ننویسم و نرم توش نشینم خیالم راحت نمی شه.بعدا می آم و مفصل در موردش صحبت می کنم. دو تا گوت شاین کی کا داشتم روی هم رفته ۱۴ یورو که دیروز آخرین روز اعتبارشون بود برای همین رفتم ببینم چی می تونم شکار کنم!(من و آقای واین همیشه به دستیابی به اجناس مناسب با قیمت خوب می گیم شکار و این از اونجایی اومده که من و آقای واین دو چیتای مشکی بودیم و برای خودمون توی بوته زارها می چرخیدیم که غفلتا خوردیم به هم!در ضمن چیتا همون یوزپلنگه و ما هم دیوونه نشدیم این داستانی هست که اول دوستی امون همیشه با صدای بچه گونه برای آقای واین تعریف می کردم و ایشون هم از خوشی نمی دونست چی کار باید بکنه!!!) اول رفتم کی کا توی دونا سنتروم اونجا خیلی کوچیک و محدوده و هیچ کدوم از چیزهایی که تو اینترنت دیده بودم رو هم نداشت.برای همین تصمیم گرفتم برم یک شعبه دیگه اش.یک سری به دایشمن زدم چون اون ته های مغازه یک سری کفش چرم طبی دیده بودم.من کفش مشکی می خواستم که سایز من نداشت اما یک رنگ قهوه ای روشن توجه ام رو برانگیخت و می تونم بگم راحتترین کفشی بود که تاحالا پوشیدم(به جز کفش ورزشی البته).کلا من از دایشمن بدم می اد و نمی دونم چرا.تابحال دو بار برای آقای واین از اونجا کفش زمستونی و صندل خریدیم که هر دو هم چرم و خوب بودن ولی برای خودم تعریف نشده بود که کفش دایمشن بپوشم...اما...اون کفش خیلی خوب بود و تو کفی های لعنتی هم توش جا می شدن و از سایز پای من هم دو جفت بیشتر نداشت.این بود که تصمیم گرفتن بگیرمش و بعد برم شعبه های دیگه اش ببینم اگه مشکی پیدا کردم عوضش کنم.کلی کفش امتحان کردم و خوبی اش این بود که برای خودم راحت بودم و هیچ فروشنده ای نمی اومد سراغ آدم و من در آرامش تو کفی هام رو توی همه کفش ها فرو کردم! تصمیم گرفتم برام کی کا تو اوتاک رینگ.آدرسش رو با موبایل سرچ کردم و رفتم.توی آفتاب سوزان یک ساعت داشتم دور خودم می چرخیدم.حالم خوب نبود و سردرد بدی داشتم بالاخره پیداش کردم و رفتم یک سبد برداشتم و برای خودم گشتم بین اونهمه چیز مختلف.اونجا هم چیزهای مورد علاقه منو نداشت.یک سری لیوان خیلی خوشگل دیدم که هر کدوم حدود ۸ یورو بود از اینهایی که روش اسم داره ولی هم الیزابتش تموم شده بود و هم آندریاس.برای همین نهایتا چهارتا شیشه دردار انتخاب کردم که برای منظورهای مختلفی می شه بکار بردشون و یک لیوان سرامیک درد دار ملوس برای چای سبز...(یک مدل از این لیوان ها رو با نقش یزوز و ماریا آقای واین وقتی ایران بودیم برام خریده بود اما نیاودمش با خودم) یک گلدان کوچیک و یک سری گل خشک با عطر وانیل.کلا ۲ یورو و نیم باید اضافه پرداخت می کردم و بسی خشنود شدم.رفتم همه چی رو بسته بندی کردم .خوشبختانه زیاد سنگین نبودن و می شد تنهایی حملشون کنم .بعد رفتم دبلیو سی و وقتی اومد بیرون چنان سرگیجه ای داشتم که ولو شدم روی مبل هایی که برای مشتری ها گذاشتن...مقداری آب نوشیدم اما بهتر نشدم و تصمیم داشتم به یکی از فروشنده ها بگم حالم بده و زنگ بزنن رتونگ بیاد...بعد گریه ام هم گرفته بود.در اون بین هم یکی از دوستان خانوادگی تماس گرفت که چهارشنبه شب تشریف بیارین خونه ما.تا بحال شاید بیشتر از ۱۰ باز دعوتشون رو رد کردم و دیگه روم نشد بگم ما نمی آیم.یک فامیلیت دوری داریم با هم و این موجود خودش شاعر و نویسنده هست و همسرش هم کارگردان و کلا همیشه جمع های هنری در خونه اشون برپاست که من خیلی دوست می دارم اما این اواخر از بس همه چیز درهمه ما از حضور در جمع و معاشرت با مردم دوری می کنیم.. یک جورایی منزوی شدیم و اصلا هم بد نیست برامون!یعنی اینجوری آرامشمون بیشتره.خلاصه اینکه یکمی نشستم و بعد تصمیم گرفتم هر جوری که شده خودمو برسونم خونه.هوا وحشتناک گرم بود.اومدم خونه و فشارم رو اندازه گرفتم و دیدم بله باز هم ۱۴ روی ۱۰ هست.البته از نظر من این فشار تا این حد نباید یک همچین سرگیجه شدیدی ایجاد کنه...حالا اگه بهتر نشدم فردا پس فردا می رم پیش دکترم. برم یکمی خونه رو مرتب کنم و با مامان خانوم صحبت کنم.روز کسل کننده ای هست.از روزهای تعطیل کلا خوشم نمی اد...مزخرفن اونهم وقتی که مریض باشی. http://www.youtube.com/watch?NR=1&v=jJetkmTWxQc&feature=endscreen
Bitte Gott, siehst du mich überhaupt?
Liebe Besserwisser! Im Text gibt es viele Fehler drinnen.Das ist mir eigentlich egal.Ich schreibe für mich selbst und versuche damit auch meine Sprache verbessern.
Wir wollten gehen, haben vor der Tür noch mal einpaar Nachbarn getroffen und mit Ihnen gesprochen.Die Leute wollen wirklich, dass wir dort wohnen ...Na ja, schauen wir mal. Er hat den Vertrag noch nicht gesendet. Ich bin etwas stressig. Wir haben unsere Wohnung schon gekündigt! Weiß ich nicht, was passieren wird.
Bitte lieber Gott, vergiss mich nicht, bitte ...
Sie hatte mir vieles über die Wohnung geschrieben.Na ja, es scheint alles etwas durcheinander zu sein.Wir müssen die Wohnung Untermiete bekommen. Sie meinte, es sei kein Problem. Weiß ich nicht genau was ich tun soll. Sie meinte auch, dass sie eine andere Wohnung auch für uns gefunden hatte.Aber irgendwie will ich nur diese Wohnung.Sie hat sich echt für uns bemüht. Ich habe auch mit Dad darüber gesprochen und er meinte wenn einen Mietvertrag unterschreiben wurde kann nichts Schlimmes passieren.Ich denke, ich werde mich auf Gott verlassen. Der gute Gott wird bestimmt mir helfen und lässt mich auf keinen Fall im Stich.
Heute war ein ruhiger Tag. Ich bin mit Herrn Wein zur Universität gegangen. Wir hatten einige Fragen an Studienabteilung, dann sind wir zum Verkehrsamt gegangen und einpaar Sachen erledigt
Dann ist Herr Wein zum Kurs gegangen und ich beleibte da und traf meine Freundin, die auch auf der WU studiert .Sie hatte heute eine sehr schwere Prüfung und musste diese Prüfung zum dritten Mal wiederholen.Sie wusste nicht, ob sie die Prüfung besteht oder nicht und war total nervös
Dann haben wir uns beschlossen unseren Sitzplatz zu wechseln und sie wollte auch mir einpaar helle bequeme Leseräume, die mit Polstermöbel eingerichtet waren zeigen.Wir waren auf den vierten Stock gefahren und da haben wir eine ruhige freie Ecke gefunden, uns hin gesessen und weiter gesprochen!
Wir haben über alles gesprochen und auch viel zu viel gelacht!Am meisten über den armen Kerl, der mit ihr befreundet ist und manchmal sich echt komisch verhält.Wir haben geplaudert bis Herrn Wein mich an ruft und wollte wiesen, wo ich bin. Ich habe ihm gesagt, dass ich in der Universität bin und er soll auch zu uns kommen.Er war endlich angekommen, dann haben wir zu dritt weiter gesprochen und am Ende haben Herr Wein und ich uns verabschiedet und nach sind nach Hause gekommen.Ich war sehr hungrig, weil ich eine Diät machen wollte.Ich bin seit etwa einem Jahr sehr dick geworden und passe überhaupt nicht in meine Kleider! Ich habe meinen Blog eröffnet und den netten Kommentar gefunden!
Ich habe es für Herrn Wein laut gelesen und habe auch darüber gelacht.Herr Wein war aber Böse und meinte, dass ich nicht unser ganzes Leben für die Öffentlichkeit schreiben sollte
Mir war die Sache aber nicht so wichtig. Na ja, wenn du auf Persisch schreibst, kannst einfach nicht diese dumme Kommentare vermeiden
Leider werden Iraner jeden Tag dummer und untragbarer.Du kannst nicht mal auf Persisch deine eigene total persönliche Meinungen und Erfahrungen auf deinen eigenen Blog äußern ohne dass, jemand sich an deine Sachen mischt
Als ob das ihre göttliche Pflicht wäre, immer über die Dinge zu quatschen, die sie überhaupt nicht angeht
Na ja, eigentlich ist mir egal, was die anderen denken.Ich habe mein Abendessen gekocht.Ein leichtes einfaches Gericht mit Faschiertem, Gemüse und Pilz.Dann habe ich meine Lieblingsserie geschaut, etwas gelesen, mit meiner Mutter gesprochen, im Internet gesurft und endlich die Zähne geputzt und geduscht
Jetzt will ich gerne mich hinlegen und ruhig schlafen.Morgen habe ich auch viel Zutun. Ich bin wieder mit meiner Freundin verabredet und wir beide wollen die Geschenke zum Muttertag kaufen.
دختر ترس رو از زندگیت دور کنن بخاطر همین ترست کار دست خودت میدی
| Design By : Pars Skin |
